Από το Παρίσι στους φίλους μας σε όλο τον κόσμο

This post is also available in: English (Αγγλικα) Français (Γαλλικα) Deutsch (Γερμανικα) Português (Πορτογαλικα) Español (Ισπανικα)

«Θα μπορούσαμε βέβαια να κάνουμε και το εξής. Αντί να σπαταλήσουμε χρόνο και να γιορτάσουμε την μνήμη του Μάη του ’68, αντ’αυτού να οργανώσουμε έναν όμορφο Μάη για το 2018»

«Από αυτή τη χώρα όπου ψάχνουμε για την αναπνοή μας, αναπνέοντας έναν αέρα που

είναι καθημερινά όλο και πιο σπάνιος, όπου αισθανόμαστε όλο και περισσότερο ξένοι σε αυτή την πραγματικότητα. Από αυτή τη χώρα μόνο θα μπορούσε να αναδυθεί ανάμεσα στις τάξεις μας αυτή η αίσθηση φθοράς, τρώγοντας μας από μέσα, με κενότητα, με υπονόμευση και εξαπάτηση. Γράψαμε και είπαμε πως η περιπέτεια μας ήταν μια λογοτεχνική περιπέτεια και η αφοσίωση μας σε αυτή, ήταν πλατωνική. Η επανάσταση ήταν αύριο, η πιθανή επανάσταση, άραγε πόσοι ακόμα από εμάς πιστεύουμε σε αυτήν?»

Pierre Peuchmaurd, Πιο ζωντανός από ποτέ (1968)

Τα κάρβουνα λάμπουν κάτω από τις στάχτες της αναισθησίας του Macron. Η κυβέρνησή του το ξέρει αυτό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση αυτή αποφεύγει κάθε είδους κριτική. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο επιτίθεται μόνο στους αδύναμους ή εκείνους που δηλώνουν ότι νικήθηκαν πριν αρχίσει η μάχη. Είναι η «στρατηγική χωρίς μάχη»: ένας πόλεμος όπου η νίκη συνίσταται στην αποφυγή όλων των καθοριστικών πεδίων μάχης.

Δεν υπάρχει καμία υποστήριξη για τα κυβερνητικά εγχειρήματα εκτός των ίδιων των κυβερνητικών σφαιρών, κυρίως των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Αυτό που βλέπουμε είναι μια μαζική αδιαφορία, δυσαρέσκεια, κόπωση καθώς και μια αποδυνάμωση. Η αποδυνάμωση που ενισχύεται καθημερινά από τους ιδιοκτήτες των δημόσιων χώρων.

Παρ ‘όλα αυτά, από το απότομο τέλος του κινήματος ενάντια στους νέους εργασιακούς νόμους, υπάρχει επίσης μια σειρά από διάχυτες ενέργειες, ένα σύνολο ανεπαίσθητων ερημιών που τραβούν διακριτικά το μονοπάτι τους. Υπάρχει ένα μεγάλο εύφλεκτο στοιχείο στην αναστολή, στοιχείο που περιμένει μόνο την ευκαιρία να μεταμορφωθεί. Μια ευκαιρία που δεν θα ήταν μια μηχανική επανάληψη της ξεπερασμένης τακτικής του «cortège de tête». Επιπλέον, παρά τη σοφή επικοινωνία, πλούσιο σε λανθασμένο βάθος, παράγοντες έκπληξη και ψευδείς προθέσεις οι πρώτες επιδράσεις της πολιτικής που πραγματοποιούνται πραγματικά γίνονται αισθητές. Αυτές οι συγκεκριμένες τροποποιήσεις της καθημερινότητας δημιουργούν δυσαρέσκεια που δεν ξεθωριάζει, πόσο μάλλον όλη η επικοινωνία μεγαλοφυΐας στον κόσμο. Δεν βρίσκονται όλοι στα πρόθυρα μιας νευρικής κατάρρευσης, αλλά η γενική εξουθένωση δεν είναι μακριά. Γιατί λοιπόν να μην σπάσουμε όλα αυτά πριν να καταρρεύσουμε; Αντί να περιμένουμε την κυβέρνηση να μας δώσει μια ευκαιρία, που δεν θα δώσει ποτέ, να σταματήσει το θανατηφόρο τρένο στο οποίο μας προτρέπει να πηδήξουμε, γιατί να μην δημιουργήσουμε την ευκαιρία για τον εαυτό μας; Γιατί να μην αποφασίσουμε για τις δικές μας πιθανότητες; Και μετά από όλα, εάν ο κατάλογος των λόγων για την ανάληψη της επανάστασης είναι όλοι εκεί, γιατί να μην συμφωνήσουμε για ημερομηνίες συγκέντρωσης δυνάμεων;

Προφανώς, μερικοί επιθυμούν να τιμήσουν το 1968. Ειλικρινά δεν μας νοιάζει πολύ για το Μάιο του 1968. Τα έχουμε καταφέρει καλύτερα. Τα γκράφιτι μας την άνοιξης του 2016, υποβαθμίζοντας αυτά του Μαΐου του 1968, στην κατηγορία του «μπορούμε και καλύτερα», τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποιότητα. Μεταξύ του «le monde ou rien» και του «il est interdit d’interdire», δεν χρειάζεται να διαφωνούμε. Υπάρχει τεράστιο χάσμα ανάμεσα σε αυτό που είναι επίμονο και σε αυτό που είναι επίπονο. Οι εξεγέρσεις μας είναι αναμφισβήτητα καλύτερα οργανωμένες, καλύτερα εξοπλισμένες και δεν χρειάζονται τροτσκιστικές ή μαοϊκές υπηρεσίες δημόσιας τάξης, δεν χρειάζονται ατελείωτες γενικές συνελεύσεις, δεν χρειάζονται ηγέτες. Όλα έγιναν με ρευστότητα, πολλαπλότητα και επίγνωση της κατάστασης. Το ζήτημα είναι ότι από τη στιγμή που είμαστε ακόμα εδώ, δεν χρειάζεται κανένας για να μας μνημονεύσει. Σύμφωνοι, δεν εμποδίσαμε ολόκληρη τη χώρα. Οι επαγγελματικοί κλάδοι δεν κλιμάκωσαν την δράση τους. Τα συνδικάτα τα σκάτωσαν εντελώς στη γενική απεργία.

Να συμφωνήσουμε όμως και πως δεν ήμασταν εκατομμύρια κόσμου όπως το 68. Επίσης, αντιμετωπίζουμε ένα τεράστιο πρόβλημα προοπτικής: προτού να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε κάτι άλλο στον κόσμο που ήδη υπάρχει, αντιμετωπίζουμε 2 προβλήματα. Από τη μια ο κόσμος όπως είναι τώρα είναι τελείως γαμημένος και από την άλλη όσα λίγα έχουν απομείνει και ας πούμε, λειτουργούν υπό μια έννοια, και αυτά με τη σειρά τους είναι τόσο χάλια που δεν μπορούμε να τα κάνουμε τίποτα άλλο πέρα από το να στείλουμε στη χωματερή. Με άλλα λόγια, πριν καν μπούμε στη διαδικασία να επαναπροσδιορίσουμε το ήδη υπάρχον, πρέπει όπως φαίνεται να καταστρέψουμε και μετά να το φτιάξουμε από την αρχή. Ας μην ξεχνάμε το γεγονός ότι είμαστε και οι ίδιοι σε κατάσταση λύπησης. Λαμβάνοντας όλα αυτά υπόψη, έχουμε πολλή δουλειά που απαιτεί πολλή φαντασία, πολύ ευαισθησία και ένα μεγάλο κομμάτι που προορίζεται τη για μεταμόρφωση μας.

Υπάρχουν 4 πράγματα που οφείλουμε να κρατήσουμε από την εμπειρία του Μάη του ’68:

  1. Οι αποκαλούμενοι “βάνδαλοι” ήδη υπήρχαν, δεν δημιουργήθηκαν εκ του μηδενός
  2. Δεν υπάρχει επιτυχία χωρίς να μπλοκάρεις γενικώς τη λειτουργία του κράτους.
  3. Καταστροφή κάθε γωνίας της γης, απώλεια της έννοιας του καθενός, ζόμπιση των ανθρώπων, λογική της κοινωνικής τάξης, θρίαμβος της τεχνολογίας, αυξανόμενη θλίψη, ο καπιταλισμός αξιοποίησε όλα όσα ειπώθηκαν για αυτόν το 68.

  4. Λαμβάνοντας υπόψη ότι το 68 οργανώνοντας αφθονία η εξουσία έλαβε μια μαχητική ανταπόκριση, πίστευε τότε ότι με την οργάνωση των ελλείψεων θα μπορούσε ίσως να κερδίσει την ειρήνη. Δεν είμαστε τόσο σίγουροι για την πτυχή της ειρήνης, αλλά σίγουρα γνωρίζουμε πέρι έλλειψης, καθώς αναμφίβολα χαλάρουμε σε αυτό.

Καταληκτικά, δεν μας πολυνοιάζει ο Μάης του ’68 όπως δεν μας πολυνοιάζει και το αν ο Κον-Μπεντιτ συμφιλιώθηκε με τον Μακρόν και τον Ντεμπόρ στην εθνική βιβλιοθήκη.

Αλλά κυρίως όλα αυτά δεν αποτελούν ακόμα έναν καλό λόγο για εμάς ώστε να μην ανανεώσουμε το ραντεβού μας στους δρόμους τον ερχόμενο Μάϊο. Δεν θα επιτρέψουμε στον Μακρόν να ξεδιπλώσει τα θανατηφόρα σχέδια του για επόμενα 10 χρόνια, ειρηνικά. Δεν θα επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να μας πατήσουν ενώ απαγγέλουμε ειρηνικά ατάκες του Μολιέρου. Επιθυμούμε να κάνουμε κομμάτια την επερχόμενη καταστροφή

Οπότε θα μπορούσαμε να κάνουμε το εξής. Αντί να μνημονεύουμε και να γιορτάζουμε τον Μάη του ’68 θα μπορούσαμε να οργανώσουμε έναν καινούργιο όμορφο Μάη.

Να αναβαθμίσουμε αργά αλλά σταθερά την πίεση που ασκούν οι εργαζόμενοι των σιδηροδρόμων στις 22 του Μάρτη ( Γιατί να μην οργανώσουμε εκείνη την νύχτα μια μεγάλη ανοιχτή προς όλους συζήτηση για το τι θα μπορούσαμε κάνουμε τον Μάη, πιάνοντας τους μπάτσους εξ απήνης?)

Δημιουργώντας δεσμούς με όλους εκείνους που έχουν κατανοήσει πλέον πως τα συνδικάτα δεν αποτελούν πλέον ικανοποιητική μορφή πάλης (για να το πούμε ευγενικά)

Μεταξύ της 22ης Μαρτίου και της 31ης να πραγματοποιήσουμε δράσεις που θα ξεκαθαρίζουν στην κυβέρνηση πως κάθε έξωση θα συναντά αντίσταση και πάλη, είτε μιλάμε για τις ZAD είτε μιλάμε για μετανάστες και πρόσφυγες είτε μιλάμε για κατειλημμένους χώρους.

Τον Απρίλιο να είμαστε σε ετοιμότητα αλλά κυρίως να προετοιμάσουμε μια πραγματικά επαναστατική Πρωτομαγιά. Οι τελευταίες 2 ήταν πράγματι εντυπωσιακές παρά την εντεινόμενη κατασταλτική προσπάθεια της αστυνομίας. Επιπλέον είμαστε σίγουροι, αναλογιζόμενοι την ημερομηνία, πως θα έρθουν Ιταλοί, Έλληνες, Αμερικάνοι, Άγγλοι, Βέλγοι και Γερμανοί για να γιορτάσουν τα 50 χρόνια. Προφανώς θα θέλαμε να τους προσκαλέσουμε όλους καθώς θα είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτοι.

Όσο για το τι πρέπει να γίνει τις επόμενες μέρες, όλα πρέπει να ξεκινήσουν να χτίζονται σιγά σιγά. Καταλήψεις, οδοφράγματα, επιθέσεις σε νεοσύστατες start up επιχειρήσεις, νύχτες σχεδιασμού και επεξεργασίας, άγριες αυθόρμητες πορείες, ανακοινωμένες πορείες και γενικώς ότι μπορούμε να κάνουμε για να προκαλέσουμε μεγάλη αναστάτωση στο κυριλέ κεντρο του Παρισίου. Έχουμε άπειρους στόχους και ευκαιρίες για τον Μάιο του 2018. Προκειμένου να γίνουν όλα αυτά πρέπει από τώρα να ξεκινήσουμε να αναλογιζόμαστε και να βρούμε όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις.

Με λίγα λόγια να προωθήσουμε το πλεονέκτημα που έχουμε (Τι σκατά γιορτάζετε για τον Μάη του ’68, οι πορείες έχουν καταλήξει να είναι παράνομες, οι καταλήψεις παράνομες, η εξουσία είναι πιο ισχυρή από ποτέ, η επανάσταση δεν περνάει καν από το μυαλό μας και η ευτυχία μας έχει εξαφανιστεί)

Να προωθήσουμε τόσο πολύ το πλεονέκτημα μας ώστε να το εξωθήσουμε στη σύγκρουση. Τα λέμε σε λιγάκι, στην επόμενη γωνία για μια κουβέντα κατ’ιδίαν.

Τίποτα δεν τελείωσε, όλα τώρα ξεκινάν.